Znaczenie międzynarodowe

Międzynarodowy program "Człowiek i Biosfera"

W 1971 roku UNESCO zapoczątkowało Międzynarodowy Program "Człowiek i Biosfera" (Man and Biosphere – MAB), którego celem jest kreowanie zrównoważonych relacji między ludźmi i biosferą. Metodą realizacji tego zamierzenia jest tworzenie międzynarodowej Sieci Rezerwatów Biosfery. (więcej)

W 2002 roku Poleski Park Narodowy stał się częścią światowej sieci rezerwatów biosfery jako część Rezerwatu Biosfery "Polesie Zachodnie", a razem z Szackim Rezerwatem Biosfery (Ukraina) oraz Rezerwatem Biosfery "Nadbużańskie Polesie" (Białoruś) utworzył Transgraniczny Rezerwat Biosfery "Polesie Zachodnie".

W dniach 9-13 lipca 2012 r. Międzynarodowa Rada Koordynacyjna Programu "MAB" UNESCO na spotkaniu w Paryżu włączyła na listę rezerwatów biosfery 20 nowych obszarów, w tym dwa transgraniczne. Jednym z nich jest Transgraniczny Rezerwat Biosfery "Polesie Zachodnie" obejmujący obszary w Polsce, na Białorusi i Ukrainie dotychczas funkcjonujące jako odrębne (krajowe) rezerwaty biosfery.

Mapa TRB Polesie Zachodnie

Natura 2000

W ramach podpisanego Traktatu Akcesyjnego Polska, wchodząc do Unii Europejskiej, zobowiązała się do wniesienia wkładu w ochronę europejskiego dziedzictwa przyrodniczego. Funkcjonowanie w Polsce europejskiej sieci ekologicznej NATURA 2000 jest zatem obowiązkiem, z jakiego Polska będzie rozliczana przez Komisję Europejską. Jednak sieć NATURA 2000 to nie tylko smutny obowiązek, ale i spore korzyści. Oprócz oczywistego wzmocnienia istniejącego systemu ochrony przyrody w Polsce (NATURA 2000 jest nadrzędną formą ochrony przyrody), daje ona możliwość włączenia w system ochrony obszarów do tej pory nie chronionych, a jakże cennych. Natura 2000 pozwala również na pozyskiwanie, przez gospodarujących na terenach włączonych do sieci, funduszy (rekompensat) wyższych w porównaniu z otaczającymi obszarami. Przystępując do programów rolnośrodowiskowych na obszarze "naturowym" otrzymuje się dopłaty wyższe o 20%.

 Poleski Park Narodowy należy do europejskiej sieci ekologicznej NATURA 2000, zarówno jako ostoja siedliskowa (SOO), jak i ostoja ptasia (OSO).

·         OSOP - Bagno Bubnów - PLB 060001

·         OSOP - Polesie - PLB060019

·         SOO - Ostoja Poleska - PLH 060013 

Poleski Park Narodowy jako obszar Ramsar

Konwencja Ramsarska a dokładnie: Konwencja o obszarach wodno-błotnych mających znaczenie międzynarodowe, zwłaszcza jako środowisko życiowe ptactwa wodnego (ang. Ramsar Convention on Wetlands) to porozumienie, podpisane przez niektóre państwa 2 lutego 1971 roku w Iranie, w miejscowości Ramsar, mające na celu prowadzenie wspólnej polityki odnośnie ochrony i zachowania wybranych obszarów wodno-błotnych.

Strony, które podpisały to porozumienie, przekonane są, że obszary wodno-błotne stanowią zasoby o wielkiej wartości gospodarczej, kulturalnej, naukowej i rekreacyjnej, a ich utrata byłaby nie do naprawienia. Uwzględniają podstawowe funkcje ekologiczne obszarów wodno-błotnych jako regulatorów stosunków wodnych oraz jako środowiska życiowego charakterystycznej flory i fauny, a w szczególności ptactwa wodnego. Dążą do powstrzymania, obecnie i w przyszłości, wzrastającego naruszania i zanikania tych obszarów, a także uznają, że ptactwo wodne podczas wędrówek sezonowych może przelatywać granice i wskutek tego powinno być traktowane jako zasób międzynarodowy.

Konwencja dokładnie określa, czym są obszary wodno-błotne, a także jakie gatunki, w szczególności ptaków objęte są porozumieniem.

Spis obszarów Ramsar zawiera 2242 obszarów o łącznej powierzchni 215 247 833 hektarów (2016 rok). Do tej pory podpisało ją 169 krajów, a początkowymi sygnatariuszami w 1971 roku było 18 państw. Najwięcej obszarów wykazanych w spisie Konwencji Ramsarskiej ma Wielka Brytania (170), a największą powierzchnię tych obszarów ma Kanada (13 086 767 ha).

W roku 2002 Poleski Park Narodowy rozpoczął starania, aby znaleźć się na liście Ramsar. Po trzech latach formalności, Park uzyskał tytuł obszaru Ramsar. Obecnie w Polsce jest tylko 13 obszarów o takiej randze:

Nazwa

Data wpisania

Powierzchnia

Rezerwat przyrody Jezioro Łuknajno

22.11.1977

710 ha

Park Narodowy Ujście Warty

03.01.1984

4,235 ha

Rezerwat przyrody Jezioro Karaś

03.01.1984

815 ha

Rezerwat przyrody Jezioro Siedmiu Wysp

03.01.1984

999 ha

Rezerwat przyrody Świdwie

03.01.1984

891 ha

Biebrzański Park Narodowy

27.10.1995

59,233 ha

Słowiński Park Narodowy

27.10.1995

18,247 ha

Park Krajobrazowy Dolina Baryczy

27.10.1995

5,325 ha

Narwiański Park Narodowy

29.10.2002

7,350 ha

Poleski Park Narodowy

29.10.2002

9,762 ha

Wigierski Park Narodowy

29.10.2002

15,085 ha

Rezerwat przyrody Jezioro Drużno

29.10.2002

3,068 ha

Subalpejskie torfowiska w Karkonoskim Parku Narodowym

29.10.2002

40 ha

Więcej informacji na temat tego, co zawiera podpisane porozumienie (Konwencja) poniżej:

1. KONWENCJA o obszarach wodno-błotnych   (Dz. U. z dnia 29 marca 1978 r.)

2. Oficjalna strona Ramsar (jęz. angielski) - www.ramsar.org